بين علت و معلول دور نيست و از احكام مشتركه بين علت و معلول اين است كه دور بين آنها نيست ؛ زيرا اگر چيزى معلول علتى باشد ، رتبهء علت مقدم است و اگر معلول كه در رتبهء متأخرهء از علت قرار گرفته ، بخواهد علتِ علت خود باشد ، تقدم الشىء على نفسه لازم مىآيد و آن مقتضى اجتماع وجود و عدم كه تناقض است ، مىباشد . و بالجمله : بطلان دور ضرورى بوده و چندان محتاج به اقامهء برهان نيست . علاوه بر آن ، دور مستلزم تسلسل است و دليل ابطال تسلسل مفصلًا ذكر خواهد شد . اما بيان اينكه دور مستلزم تسلسل است اين است كه : اگر فرض كنيم : « الف » علت « ب » است ، رتبهء « الف » عقلًا بر رتبهء « ب » مقدم خواهد بود و اگر فرض كنيم « ب » هم علت « الف » است ، رتبهء « ب » بر رتبهء « الف » مقدم خواهد بود . بنا بر اين : چون « ب » علت است ، رتبه‌اش عقلًا مقدم بوده و چون فرضاً معلول « الف » است ، رتبهء « الف » نيز عقلًا مقدم خواهد بود و همچنين به مناط مقدم بودن « الف » ، « ب » مقدم خواهد بود و هكذا الى غير النهاية در قوهء عاقله اين سلسله مراتب لازم مىآيد اگر « الف » و « ب » بخواهند در خارج به اين نحو متحقق گردند ، پس دليل ابطال تسلسل ، دور را هم ابطال مىكند . ادلهء بطلان تسلسل يُبطِلُه ما في المطوّلات * من نحو تطبيقٍ و حيثيات و اما ادلهء ابطال تسلسل بسيار است و تسلسلى باطل است كه ترتب در سلسلهء وجود باشد و همه موجود فعلى باشند . ولى تسلسل تعاقبى ، باطل نيست .